Kreu Sociale Një rruge makine për ne Shkëlzen

Një rruge makine për ne Shkëlzen

401
1

Fundi i Qershorit dhe fillimi i Korrikut 2017 për trevën e Gashit në veçanti dhe për gjithë malësinë e Tropojës shënon një fillim pune të pa imagjinuar. Grykës së Radeshës i prishet monotonia  Ajo është rrahur nga erëra e suferina është sulmuar nga rrebeshe shiu, breshëri e suferina dëbore, është ngrohur nga rrezet përvëluese të diellit të verës por nuk ka ndryshuar ato konturet e saj fiziko-gjeologjike. Gjithmonë ka ruajtur ato rrugë me kthesa të shkurtra ato rudina me barërat tupec  badiguc, gërdhatë, tërfil e shevarë, ka ruajtur lugun qendror që gjatë dimrit mbledh borën e gjitha shpatinave duke formuar ortekun e Grykës së Radeshës që shpesh herë arrin të bjerë gjerë në lumin e Shipshanit (Mulliri i Gradit). Sot ajo është pushtuar nga një traktor oshtima e të cilit përplaset sa në faqet e kershit të qënit , sa në kodrën e Mimiraçës, sa në faqet e Gërleshit , që të gjtha së bashku janë pjesë e masivit të Radeshës . Traktori në atë vend është kontribut dhe ndihmes shumë e vyer për ato treva e banorët e saj e ministrës së mbrojtjes z. Mimi Kodheli , së cilës i jemi mirnjohës ne dhe brezat e ardhëshëm , sepse traktori atje po hap një rrugë për në majën e Shkelzenit . Ajo rrugë fillon nga fshati më verior i Topojës (Gosturani), kalon “Koshoracet” , qafën e “rrënjëve” , kroin e “Bjeshkës” , shkallën e “Ahmet Zenelit”, “Buzhunikun” , “pushuesat”, “Shkallën e Zmajl Hazirit” “ku ndahen rrugët” , telën e “Myhejanit”, telën e “Begaje”, shkallën e “Zeqanisë”për të përfunduar në maje të SHKELZENIT, ku gjendet dhe vendi i peligrinazhit të përvitëshëm të besimtarëve bektashinjë . Të gjitha emërtesat nga kalon ajo rrugë janë pika referimi për rrugtarët e barinjët . Kurë kalimtarët , në kahe të kundërta takoheshin,  pyesnin njëri tjetërin:”Pave ndonjë njeri nga erdhe”. Po i përgjigjej ai dhe duke patur parasysh njërën nga toponimet përcaktonte vendin ku ishte takuar me udhëtarin . Fillimi i punimeve në atë rrugë na ka mahnitur të gjithëve dhe realizimin e hapjes së saj e presim si një sihariq , që na mbush zemërat me gëzim . Lajmi për hapjen e asaj rruge u përhap në çdo vend ku jetojnë tropojan . Edhe në Tiranë lajmi u përhap dhe kurë ne tropojanët takoheshim i thonim njëri tjetërit “More vesh ka filluar rruga për në Shkelzen”dhe të gjithë shprehnim etjen për të qënë në atë vend e për të parë :drejtimet , që ndjek rruga , gjërsinë e sigurinë e saj. Këto ishin kureshtje por duheshin parë nga afër . Unë bashk me vllaun tim Ali Gosturani u nisëm për në Tropojë . Sa po arritën në Bajram Curri takuem nipin tonë Abedin Gosturani , i cili disponon një makinë të fuqishme për rrugë të vështira dhe i shprehëm dëshirën për të vajtur në grykë të Radeshës . Ai pa asnjë hezitim shprehu gadishmërinë për t’na e plotësuar dëshirën dhe pasi u shmallëm me shumë nga bashkfshatarët tanë u nisëm pwr te rruga e Shkelzenit . Arritëm në Gosturan . Atje na priste dhe inxhinieri i pyjeve Blerim Lushaj . Abedini na u lut që të shkonim për kafe pastaj të vazhdonim rrugën për në Grykë të Radeshës por nuk pranuam . Zbritëm nga makina e Abedinit , hypën në makinën e Blerit pasi ajo qe më e re dhe më e fuqishëme për një rrugë të re e të vështirë siç ishte ajo për në shkelzen . Makina e Blerit ecte përpara pa asnjë penges . Edhe disa malore ajo nuk i ndjente . Arritem te kroi i Bjeshkës . zbritëm . Iu afruam ati kroi . uji i ti , nga thatësira e tejzgjatur , ishte zvogluar . Mbushëm kokakola të vogla dhe me ujin qelibar të ati kroi lagëm fytin e larguam etjen . Rruga nga aty gjerë në shkallë të Ahmet Zenelit kalon po thuaj se drejtë vizore . Shkalla e Ahmet Zenelit ishte tjetërsuar . Thepi(gërxhi), që gjëndej në krahun e djathtë të saj ishte sheshuar dhe aty një nga nxënësit e mi të hershëm Hamit Sahit Kortoçi kishte ngritur nji lokal me të gjitha paisjet , kishte çuar dritën elektrike , ujin e kroit të bjeshkës (ati të sipërmit)dhe kishte fillur një aktivitet biznesi shumë estetik për kalimtarët dhe turistët , që sap o kishin filluar të vizitonin atë trevë . Hamiti sapo na pau dhe na njohu cilët ishim na doli përpara na zuri rrugën e na ftoi për nga nji kafe . ne nuk e nderpremë rrugën por Hmitit i premtuam se nga Të kthehemi do qëndërojmë për t’i bërë një vizitë . Ecëm . Kaluam Buzhunikun . U futën në fillimin e grykës . Nuk na besohej se po ecnim hypur në makinë dhe shpesh shikonim njëri tjetërin pak sit ë habitur . Arritëm poshtë pushusave . Atje ishtestacionuar dhe traktori për atë ditë . Zbritëm për të parë gjithçka edhe rrugën edhe bukuritë natyrore të ati mjedisi . Traktori kishte hapur në shumë vende sheshe të gjëra ku mund të ktheheshin makinat . Bleri këtheu makinën dhe doli edhe ai për të parë e soditur atë natyrë të pa shoqe . I kullotëm sytë gjithëandej . Dielli kishte rrëzuar nga perendimi . Hija e kërshit të qënit kishte zënë më shumë se gjysmën e grykës . Hieja dhe ndriçimi diellor e bënin pesazhin edhe më mahnitës Pasi u ngopëm së pari u futem në makinë dhe Bleri e nisi në drejtim nga kishim ardhur . Ecnim dhe ndaleshim për të parë farmacionet e skarpatave , që kishte formuar traktori . u mahnitëm kur pamë se në shumë vende farmacinet e skarpatave ishin të shkrifta ranore dhe me lagështirë . Kjo të bënë të mendosh , se aty mund të ketw patur burime uji dhe se rrjedhja e tyre nëntoksor mund të mos jetë shumë thellë . Zbritëm ke shkalla e “Ahmet Zenelit” ku na priste Hmiti . U ulëm të gjithë me front drejtë grykës së “Radeshës”. Në tavolinë Hamiti na solli ato , që kishte . Ne preferuam të pinim raki me sardele peshku e djathë deleje . Duke pirë atë raki , që Hamiti e kishte përzgjedhur në shumë shitësa , shikonim edhe hapsirën përpara dhe kujtësa na sillte përpara moment fëmirie , djalërie , burrërie e pleqërie . Mallë për për atëvend , mallë për të kalurën , mallë për ata , që nuk jetojnë sot por të pa harruar , se për shumë vite na kanë shoqëruar në ato treva . Të gjitha toponimet e grykës së Radeshës janë të lidhura me jetën time e të bashkmoshatarëve të mi . Për të gjitha mund të flasim gjërë e gjatë , sepse i kemi shkelur me këmbë e kemi lozur e grindur me njëri tjetërin. Gryka e “Radeshës” për çdo 14 qershor ziente nga karvanet , që udhëtonin për në bjeshkë dhe oshtinte nga troket e dhive , kambanat e ogiçëve zilet e lopëve , blegrimat e qingjave , kecërve e zërat e lopve , që thërrisnin të vegjëlit e tyre . oshtinte nga fyejt e barinjëve dhe zërat e tyre , që i thërrisnin njëri tjetrit për t’i uruar fat e mbarësi për tre muajt e verës në bjeshkë . Gryka e “Radeshës”mbaron te ndahen rrugët ose më sakët te gropa e “Lrecit” . Aty e lartë e gjithë hapsira thirret “Radeshe”. “Radeshja”është një masiv majash , që mbajnë një drejtim atë nga ver- perendimi në jug-lindje. I tërë masivi gjendet në mes dy lumenjëve, ati të Gashit dhe të Sulbicës . Masivi është i tëri gëlqeror dhe pa burime ujore . Etjen bjeshkëtarët e kanë shojtur me dëborë , i cili ruhet në shpellat karstike , që janë mjaftë të shumta . Në mes të majave e vargmajave gjëndën lugina , në  shpatet e të cilave nderthuren rudinat plot me barë dhe gërgallet e formura nga gurët e rrokullisur nga majat e majave . Dy janë luginat më të mëdha . Ajo, Bregu i Ahmataje-Biga dhe tjetra gropa e Larecit-shkalla e zeqanisë . Shtretërit e luginave në shumë vende zihen nga rudina të rrafështa e aty këtu gropa karstike . Gjithë ajo larmi relievesh formon një zonë turistike, që premton një shumëllojshmëri aktivitetesh dimërore e verore . Rruga , që sapo ka hedhur shtatë e së shpejti do të përfundojë, i hapë prespektivë turizmit në atë masiv bjeshke . Dallandyshet e para të turistëve kishin mbrritur . Ata i takuam kur po dilnim lart te kroi i bjeshkës . Një burrë dhe një grua bashk me një fëmijë të vogël ishin ndalur te ai krua dhe po shuanin etjen . I njohëm , që s’ishin shqiptarë . U përshëndetëm me ta . Kishin mësuar ndonjë fjalë shqip dhe në komunikim me ato pak fjalë , që dinin na thonin :”Shumë mirë këtu , shumë mirë këtu , ma mirë se në Valbonë dhe me të vërtetë ata as syri as mendja nuk i kishte gënjyar , sepse Radeshet dhe gjitha bjeshkët e Gashit , që vazhdojnë përtej Radesheve gjerë te kershi i Vujkut bëjnë një perlë tyristike , që rrallë kush mund ta ketë

SYLE GOSTURANI

Loading...

 

1 Koment

  1. …Eshte vendi me i bukur ne Bote per mua , aty jam rritun e nuk ka vend e gur qe nuk e kam shkel e preke , aq shume me merr malli per ate zone sa asgje tjeter nuk me lendon ma shume ne shpiert , jam larg ,e percjell neper mes fotograive e te ndonji shkrimi , mosha po me kalon ne pa mundesi per tu cmallun atje por malli ma teper me kaplon , ju uroje te gjithe njerzve te atyre aneve shendet e lumturi ne jete . Me lejoni nje kujtese te para 60 viteve per ate vend te SHEJTE TYRBJA e SHKELZENIT , kisha mbi nje vit qe nuk flisja vetem qaja ne moshen 4 vjec e gjysem gjer ne 5 vjec e gjysem pas nje magjije qe me ban 2 plaka ne stan kur po haja mengjesin dhe ndodhesha vetem per pak kohe ne stan se halla po percjellte delet nga vatha per kullose. Pasi fjeta nje nate aty ke VARRI i MIRE fillova te flas sapo me doli gjumi ……….heret ne mjes ……Hallen e kisha patun tere naten aty afer…….Zoti e bekofte ne perjetesi ate vend .

PËRGJIGJU

Please enter your comment!
Please enter your name here